Prawo do leczenia bólu

Zgodnie z artykułem 20a ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, pacjent ma prawo do leczenia bólu, a podmiot medyczny ma obowiązek podejmowania działań, które polegających określeniu stopnia natężenia bólu, leczenia bólu oraz monitorowania skuteczności tego leczenia. Celem wprowadzenia przepisu było zagwarantowanie każdemu człowiekowi praw do łagodzenia bólu zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej, bez względu na jego źródło.

Z wprowadzonego przepisu wynika jedno: cierpienie nie powinno być integralną częścią choroby. Ból należy łagodzić, tak aby zagwarantować pacjentowi godne warunki leczenia, a także usprawnić sam proces leczenia – ponieważ reagowanie przez personel medyczny na zgłaszane przez pacjenta dolegliwości buduje zaufanie pacjenta, konieczne dla prawidłowego przebiegu procesu terapeutycznego.

Prawo do leczenia bólu oznacza nie tylko prawo do uzyskania świadczeń zmierzających do ustalenia przyczyny bólu – jako, że często ból jest objawem choroby – ale również prawo do znieczulenia w przypadku bolesnych zabiegów medycznych, łagodzenie bólu współistniejącego z chorobą podstawową oraz leczenie bólu chronicznego. Jak wskazuje się w medycynie, obiektywna ocena bólu jest bardzo trudna, jako że odczuwanie bólu jest kwestią indywidualną. Dlatego personel medyczny powinien przykładać szczególną wagę to twierdzeń samego pacjenta – sporządzić dokładny wywiad, obserwować pacjenta w czasie leczenia, obserwować reakcje na zastosowane leczenie przeciwbólowe. Lekceważenie objawów zgłaszanych przez pacjenta, przekonywanie pacjenta, że „wcale go tak nie boli”, odmowa podania leków uśmierzających ból może stanowić o naruszeniu prawa pacjenta do leczenia bólu, ale również skutkować błędami diagnostycznymi. Z drugiej strony dokładny wywiad i obserwacja pacjenta mają zapobiec sytuacjom nadużywania leków przeciwbólowych przez pacjenta.

Obecnie nie istnieją jednolite standardy leczenia bólu na wzór standardów okołoporodowych. Z tego względu to na podmiocie leczniczym ciąży obowiązek wypracowania wewnętrznych procedur diagnozowania i leczenia bólu, tak aby jego prawo było przestrzegane.

W przypadku naruszenia prawa do leczenia bólu, pacjentowi przysługuje możliwość dochodzenia zadośćuczynienia za krzywdę. Zadośćuczynienie to jest niezależne od tego, czy wskutek braku leczenia bólu u pacjenta wystąpiły konsekwencje zdrowotne, np. doszło do niezdiagnozowania schorzenia lub pogorszenia zdrowia pacjenta. W tym przypadku sam fakt naruszenia prawa może być podstawą dochodzenia roszczeń.

Potrzebujesz więcej informacji? Napisz do mnie!

Podstawa prawna: ustawa o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.